Sneeuwwitje

Nee, het gaat niet over de sprookjesfiguur Sneeuwwitje. Hier bedoelen we toch echt een drankje.

De stad in

Nog herinner ik de zomerse dagen van de jaren ’70. We togen naar de stad om naaipatronen uit te zoeken bij de Margriet patronenwinkel op de Stadhouderskade. Superhandige plek, alles wat in de Margriet of Knip aan patronen had gestaan werd daar overzichtelijk aangeboden. Het scheelde je ook het overtrekken of uitraderen van het raderbladpatroon.
Daarna struinden we dan heerlijk over de dichtbijgelegen Albert Cuypmarkt. Ook nu nog een leuke markt, echter in die jaren werd daar wel nog meer verse voedselwaren verkocht dan tegenwoordig. Plus de stoffenkramen, waar we de nodige meters kochten om thuis met de patronen aan de gang te kunnen gaan.

De standwerker

In die jaren had je daar nog regelmatig standwerkers. Ik zie nog die man met zijn anti-aanbakkoekenpannen. Hij wist te vertellen, en volgens hem wist menige huisvrouw dat natuurlijk ook, dat met een mengsel van bloem met slechts water de boel finaal zou aanbakken in de pan. Maar…. niet met zijn pannen en dat liet hij natuurlijk ook zien. Het was reclame en theater op straat, eerste klas volksvermaak. De  standwerkers hielden hun vlotte verkoopbabbel, en als ze dat goed deden verkochten ze daarna flink.

Een verdiende verfrissing

Als we dan moegeshopt en met OV weer thuis waren vonden we dat we wel een fris drankje hadden verdiend. We mixten dan pils met 7-up,  dat was fris met een vleug alcohol. Dit drankje stond bekend als Sneeuwwitje.
In die jaren werd dit type drankje ook kant en klaar als Shandy op de markt gebracht. Toch was dat niet helemaal hetzelfde, de verhouding bier en fris was anders. De gekochte shandy had een verhouding van 1/5 deel bier, en 4/5 deel koolzuurhoudende citroenlimonade. Wij mixten het meer half of half dus min of meer gelijke delen bier en fris. Dit komt eigenlijk meer overeen met de shandy zoals die in Engeland wordt gedronken.